اجازه دهید با ایمان وارد هفته مقدس و عظیم شویم

Description: http://www.kaldaya.net/2011/News/04/Apr15_7.jpg

هفته مقدس ما را دعوت میکند تا به خودمان این اجازه را بدهیم که مسیح را دوباره در آغوش بگیریم ، برای شروع دوباره.

هفته مقدس ما را دعوت میکند تا به خودآمده و این اجازه را بدهیم که مسیح را دوباره در آغوش بگیریم.

هفته مقدس ما را دعوت میکند تا به خودمان این اجازه را بدهیم که مسیح را دوباره در آغوش بگیریم. تا دوباره شروع کنیم. برای نسل جدید بسیار امیدوار کننده است که این خبر خوب را بشنوند. که همه ما میتوانیم دوباره شروع کنیم. سوال اصلی این نیست که زمان را چگونه مدیریت کنیم بلکه این است که در هر زمانی چگونه باید عمل نمود؟ برای مسیحیان زمان واسطه ای نیست که ستمگرانه ما را هدایت میکند بلکه یک معلم است.

سال 1977 در فیلم « مسیح ناصری» که فرانکو زافرلی بزرگ متن اصلی فیلم را با سخنانی به پایان میرساندو جمله او را در متون انجیل نمیتوان یافت. او وارد قبر مسیح میشود و کفن مسح را بر روی قبر خالی میبیند چرا که مسیح از میان مردگان برخاسته بود و در این حین میگوید: حالا شروع میشود ، حالا همه چیز شروع میشود.

لیتورژی یکشنبه اوشانا ا یادآوری ورود پیروزمندانه سرورمان به اورشلیم ، هدایت به سوی اولین چهارچوب عبادات و مراسمی است برای یک هفته مملو از دعوت رسیدن به فیض و شفقت برای کسانی است که میخواهند به آن برسند. برای قدیس شدن باید جایگاه جداگانه برای خداوند بسازیم ، او میداند که ما برای گذشتن از راه باریک و رسیدن به قدوسیت احتیاج به کمک داریم. ورود کامل و تعمق در مراسم و عبادات این هفته فوق العاده میتواند ما را تغییر دهد. حالا شروع میشود. همه چیز از اینجا شروع میشود.

هیچ کتاب خوبی برای یاری کردن اسقفان و کشیشان و شماسان و نیز برای هدایت ایمانداران در زمینه قوانین نوین الهیات مذهب کاتولیک به جز کتاب « مراسم سال لیتورجی» ( سال عبادی) نوشته اسقف پیتر جی الیوت وجود ندارد. اسقف الیوت در مقدمه کتاب خود چنین مینویسد:

مسیحیان ، زمان را به دلیل وجود سال لیتورژی متفاوت از دیگران فهمیده اند. ما ؛ در یک چرخه ای وارد شده ایم که بخشی از زندگی ماست و ما را هدایت میکند که مبنای هر سال را که میگذرد بهتر درک کنیم.

در تفکر مسیحیان هر سال که میگذرد شکل خاصی میگیرد ، نه فقط از لحاظ چرخه فصول یا آموزشی ، اقتصادی یا تفریحی ؛ بلکه از لحاظ اعیاد و مراسم روزه و فصول کلیسایی کاتولیک. از کودکی اگر به این مورد نگاه کنیم ، میبینیم که زمان به شکل جدیدی ؛ حال ، گذشته و آینده را سپری میکند. تمامی این لحظات بزرگ را اگر در کتاب سال لیتورژی بنگریم ، میتوانی لحظات زندگی مسیح را دوباره به یاد آوریم.

این وقایع اکنون آماده اند و هم اکنون پیشنهاد فیض را میدهند. این هفته فقط به دلیل اینکه ما آنطور در یادمان مانده مقدس نیست بلکه به خاطراین است که این هفته میتواند ما را به سوی دعوتی که از ما شده هدایت کند که داوطلبانه جواب مثبت دهیم. در مسیح ، زمان یک بعد مذهبی به خود میگیرد.

زمان مکررا رویدادهای زندگی مسیح را دوباره سازی میکند. تولد او با جسم همسان ما و مرگ و رستاخیزش بخاطر ما در کالبد انسانی ؛ زمانیکه به نشان نجات ممهور شده ؛ روز مختص منجی ؛ همیشه بودنش در حال ؛ ساعت رستگاری، زمان روی زمین پس  زیارت ما در آن و پس از مرگ به سوی ملکوت آینده. سال لیتورژی در اصل هم در وضع کنونی خود و هم در شکلی که ما میتوانیم تجربه کنیم ؛ چراغی است به سوی گذشته ، حال و آینده.

سال لیتورژی همینطور پیشنهاد حاکمیت و فیض الهی را میدهد. و ما باید پاسخ بدهیم که یا از آن پیروی میکنیم یا آنرا رد میکنیم. و این سال ، همین طور ما را به سوی فیض هدایت میکند. زمانی که ما با ایمان وارد این سال میشویم باید اجازه دهیم که بر زندگی روزانه ما حکمرانی کند. فرصتهای مختلفی برای ما ایجاد میکند جهت ملاقات با مسیح  و به این شکل و رفتار و وظیفه و پیمان خود ، ما عضو چیزی بسیار عظیم تر از خودمان هستیم.

ما میتوانیم نوعی از حس بودن را کشف کنیم که با قدرت و شیوه موزون مقدس تقویت میشود ، که خارج از کنترل ما باشد. این حس مسیر خودش را طی میکند ، چه دوست داشته باشیم، چه نخواهیم.و این باید برای ما هشداری باشد از بعد الهی سال لیتورژی به عنوان توجیه قدرت و حکمرانی مسیح که اوست سرور و مبدا تاریخ. همین طور که پاسکال کندل در برکات خود آورده است :  که تمام لحظات و تمام سالها به اوتعلق دارد. چرخه مقدسی که به زمان مقدس الهی تبدیل میشود ، داستان نجات در میان ماست ، انجا و در حال حاضر. « زمان من » (عمر من) در دستان خداوند است و این زمان فرصتی است برای نشان دادن ایمان و از خود گذشتگیمان.

هفته مقدس ما را دعوت میکند تا به خودمان این اجازه را بدهیم که مسیح را دوباره در آغوش بگیریم. تا دوباره شروع کنیم. برای نسل جدید بسیار امیدوار کننده است که این خبر خوب را بشنوند. که همه ما میتوانیم دوباره شروع کنیم. سوال اصلی این نیست که زمان را چگونه مدیریت کنیم بلکه این است که در هر زمانی چگونه باید عمل نمود؟ برای مسیحیان زمان واسطه ای نیست که ستمگرانه ما را هدایت میکند بلکه معلمی است که ما را هدایت میکند تا راه رسیدن به خدا را انتخاب کرده و با در ارتباط بوده تا در جهان دیگر با او باشیم.

زمان دشمن ما نیست بلکه دوست ماست ؛ و بخشی از نقشه رستگاری دوستانه خدای ابدی است که پسر او نیز ابدی است که وارد جهان متناهی شد و اکنون زمان (طول عمر) را به عنوان هدیه ای به ما میدهد که میدان وسیعی است از انتخاب و راه باریکی به سوی مقدس شدن و نیز پنجره ای به سوی جاودانگی. در طول زمان او ما را دعوت میکند تا در مسیر نقشه اش با او همراه باشیم. و با پسرش ، عیسی مسیح ، که رستاخیز کرد ، در قربانی مقدس کلیسا مشارکت کنیم. این نقشه کامل کننده آفرینش سراسر کیهان خواهد بود.

زمان جاده ای است که نقشه خداوند برای رستگاری و آفرینش دوباره از آن میگذرد. همینطور که ما طبق تقویم لیتورژی زندگی میکنیم ، میتوانیم دعوت به عمل آمده برای هم صحبت شدن با خداوند را تجربه کرده و راز عمیق مفهوم زندگی را با پاسخ دادن به این دعوت پیدا کنیم. مسیحیان به یک زمانبندی خطی در تاریخ باور دارند که شروع و پایانی دارد و این یک شروع جدید است. زمان تاریخ را میسازد. این به اندازه تاریخ جهان و داستانهای مخصوص به خودش حقیقت دارد. مسیحیان زمان را با وقایع بزرگی که در طول زمان دوباره به دست می آورند ، به یاد دارند ؛ برای مثال ، به دنیا آمدن مسیح ، مرگ و رستاخیزش.

لیتورژی جمعه مقدس فقط مربوط به اتفاقات روی داده در 2000 سال پیش نیست بلکه در واقع مشارکت در وقایع با ایمان است. این اتفاقات خارج از زمان روی داده اند و در تقویم لیتورژی و در مراسم های مذهبی به زمان حال آورده شده اند. هر لیتورژی دعوتی است برای ورود به قربانی شدن در جلجتا که یکبار برای همیشه و برای همه اتفاق افتاد.این قربانی در هر مراسم عشائ ربانی تکرار میشود.

هفته مقدس ، ما را برای شرکت در شام فصح دعوت میکند ، نجات زندگی ، رنج ، درد ، مرگ و رستاخیز مسیح. در این هفته ما به شام آخر توجه میکنیم و هدیه قربانی مقدس را دریافت میداریم ؛ که بدن و خون مسیح و الوهیت مسیح در آن نهفته است. ما وارد جریان عبادی مقدسی میشویم که معنای عمیقی دارد و دعوت شده ایم تا خودمان را مثل آب در لگنی که برای شستن پاهای شاگردان مورد استفاده قرار گرفت ؛ خالی کنیم. ما همچون حواریون «طبق متون انجیل» ، دعوت شده ایم که اعلام کنیم و شهادت دهیم که مسیح را دیده ایم و همراه او هستیم در اضطراب و سپردن جسم مقدسش در باغ جتسیمانی.

به واسطه لیتورژی رسمی و مطلق جمعه مقدس ؛ ما بر روی محراب ،  صلیبی که در آنجا بهشت به زمین ، و زمین به بهشت متصل گردید ،همراه با مادر خداوند ایستاده ایم و وارد لحظه ای میشویم که برای همیشه تغییر یافت و اکنون هم در حال تغییرتاریخ بشریت است ؛ هدیه عظیمی است که پسر خدا به ما داد در حالی که ما از انجام چنین کاری برای خودمان عاجزیم. با سخنان قدیمی که مرگ توسط مرگ نابود گردید. ما بر روی قبر منتظریم و شاهدان تجلی و رستاخیز مسیح و شروع عصر جدید هستیم.

 در ، شب زنده داری عظیم عید پاک ، ما دعوت خواهیم شد تا به اعضای بدن مسیح ملحق شده و یکبار دیگر شهادت دهیم که بر ادعاهایمان باور داریم ؛ که سمبل ایمان سنتی ما هستند. ما میتوانیم کاتولیکهایی باشیم که دوست داریم بگوییم ، انتخاب کنیم و آزادی انسان بودنمان را امتحان کرده و آنچه را که درست است انتخاب کنیم. سال لیتورژی در سخنان اسقف پیتر الیوت ، زمان را به ابدیت ملحق میکند.

به ما اجازه دهید تا با ایمان وافر وارد هفته مقدس و عظیم شویم و در نهایت تمام فیض هایی را که به ما عطا شده اند ، در این لیتورژی هفته مقدس دریافت داریم. 150000 کاتولیک جدید به ما ملحق شده اند تا آن چیزی را که شاید ما از یاد برده ایم درک کنند. لیتورژی فقط یک تسلیم ظاهری نیست بلکه دعوتی است از سوی روح القدس به درونراز ایمان مسیحی ما.

حالا شروع میشود ؛ حالا همه چیز شروع میشود. سخنانی که در فیلم « مسیح ناصری » گفته شدند. چه چیزی شروع میشود؟ زندگی شروع میشود و همین طور زندگی ما دوباره شروع میشود. بشارت مسیحی این است که هر زن و مرد و کودکی در روی کره زمین دوباره در مسیح متولد شوند. ما میتوانیم دوباره شروع کنیم ، دوباره و دوباره و دوباره و دوباره و دوباره.

catholic online   منبع :

ترجمه : ادیت عیشویی